قبلا هم گفته بودم و نوشته بودم که دیدن هر فیلمی جدا از فیلمش خودش یک اتفاق است؛ ماجرایی که گاه آنقدر جالب هست که در چندخطی یا بیشتر روایتش کنیم. اما ماجرای جایی دیگر و دیدنش به دورتر از این روزها و ماهها برمی گردد. چهار سال پیش بود؛ کمی دورتر. آن روزها میان فیلمهای پرفروش و جنجالی دوئل و خوابگاه دختران، جایی دیگر اکران شده بود. بی هیچ سروصدا و تبلیغاتی. به عنوان یک فرد یازده ساله نمی دانستم چرا دیدنش ترغیبم می کند اما ما هم مثل بقیه اگر آن روزها سینما می رفتیم، که رفتیم، همان فیلمهایی را دیدیم که همه می دیدند و پرفروش شدند و در این میان من تنها دوبار پوستر جایی دیگر را در خیابان بر سردر سینمایی دیده بودم؛ بی هیچ ذهنیتی. آن روزها حتی پیشنهاد دیدنش را مصمم بیان نکردم؛ دلیلی نمی توانستم برای حرفم بیاورم. (وقتی حتی تبلیغ تلویزیونی نداشت) فقط می دانستم می خواهم این فیلم را ببینم، آن موقع اسمش را به لیست فیلمهایی که قرار بود در پخش نمایش خانگی ببینم اضافه کردم؛ اما سالها گذشت و در بین آن همه اسمی که در دفترچه بود، تنها جایی دیگر خط نخورد. نمی توانستم از یک تجربه جدید در سینمایمان بگذرم؛ اولین تلفیق انیمیشن با سینمای حرفه ای در ایران.

اسفند ۸۵ در طی دو میل کوتاه قرار شد بعد از عید مهدی کرم پور خودش فیلم را به من بدهد. انگار ماجرای دیدنش داشت به پایان می رسید. روزی که قرار بود فیلم را بگیرم ساعتی بعدش باید فرودگاه می بودیم و دو روز بعدش هم شروع امتحانات بود با ریاضی. فیلم را در همان روزها دیدم اما درست مانند سریال، در هشت - نه قسمت. برای همین هم آن موقع چیزی ننوشتم؛ وقتی هم نداشتم تا دوباره ببینم. اما همیشه منتظر یک فرصت بودم، یک فرصت مناسب که از اول تا آخرش را ببینم و اینکه چرا یکدفعه در نیمه شبی که صبحش مسافرم این فرصت پیش می آید دیگر برایم زیاد عجیب نیست. جایی دیگر را دیدم اما فعل شنیدن، برای فیلمی که حرف دارد برای گوش دادن، بهتر است:

- من فکر می کنم یه روزی باید یکی پیدا شه که ببخشه؛ وگرنه برای گرفتن حقمون که هیچ وقت هم معلوم نیست با کیه تا ابد باید با هم دیگه بجنگیم.

- دوست دارم وقتی بزرگ شدی هیچ وقت اسلحه دستت نگیری؛ هیچ وقت آرزوی مردن کسی رو نکنی؛ هیچ وقت به این فکر نیفتی که می تونی کاری کنی که دیگران وجود نداشته باشند.

- جای دیگری وجود نداشت، جایی دیگه تو وجود همه ماها بود که گمش کرده بودیم... نسلی می یاد، نسلی که گوشش از داستانها و نصیحت های ما پره؛ اون می خواد حقیقت را بدونه، مستند، دقیق و بدون پرده پوشی؛ تا اون جایی دیگر را، آن ناکجاآباد دوست داشتنی و مورد علاقه اش را همین جا بسازه... نسلی می یاد که آرمانش رو عملی می کنه...

پی نوشت:چند روزی در سفرم...