امروز یه کتاب فروشی عالی کشف کردم؛ از آنهایی که می شود چند ساعتی لا به لای کتابهایش غرق شد. وقت هم داشتم؛ دونه دونه تمام کتابها را با دقت نگاه می کردم. فکر کنم یک ساعتی اون بین غرق بودم؛ چقدر وقت بود از دنیای کتاب خبر نداشتم؛ "کافه پیانو" به چاپ پنجم رسیده بود و فروشنده ها مرتب پیشنهادش می کردند؛ هر چند " هفته ای یه بار آدمو نمی کشه" را گیر نیاوردم و تمام شده بود اما حسابی با دست پر بیرون آمدم. یک دفترچه تو جیبی جدید که حتما باید عکسش را بذارم؛ عکس اون فنجون داغ قهوه را که من را یاد کافه می اندازه. یه کتاب هم با نام شب هزار و دوم خریدم که حتما باید ازش بنویسم؛ همان دو صفحه اول را که در مغازه خواندم حرف نداشت؛ اون هم با این اسم محشر. دو-سه تا کتاب دیگه هم خریدم که بعد از خواندن ازشان خواهم نوشت. بعد از این کشف جدید در غروب جمعه تا رسیدن به ماشین روی یه پل راه رفتیم؛ از همانهایی که می شود هزار نوع سکانس مختلف رویشان پر کرد. زاویه دید، یک اتوبان پهن با ماشینهایی که از این بالا معلوم نیست با این سرعت کجا می روند. روی پل حداقل ده سکانس دوست داشتنی فیلمهای زندگیم یادم آمد. بعد هم سری زدیم به خیابان هنر که از ابتکارات این تابستان است و برای گشتهای شبانه بد نیست؛ من که دو-سه تکه پانتومیم عالی دیدم. اما هنوز جای یک فیلم در این جمعه خوب خالی بود؛ فیلمهایم را بارها زیر و رو کردم؛ از آن وقتهایی که می خواهی بی دلیل یک فیلم ببینی که واقعا دوست داری؛ اصلا مهم نیست چه فیلمیست و برای بار چندم؛ مهم این است دوستش داری و من دوباره این نسخه قاچاق آتش بس را که آن موقع چون دو بار در سینما دیده بودم بی عذاب وجدان خریدم (و حلا مطمئنم در اولین فرصت بعد از خرید فیلمهایی که ندارم یک نسخه اصلیش را هم می خرم) برداشتم تا ببینم؛ برای بار چندم یادم نیست. همین الآنش هم درست نمی دانم چرا این فیلم را هنوز و مانند بار اول دیدنش انقدر دوست دارم؛ خودم هم نقدش می کنم و می دانم فیلم قابل دفاعی نیست اما شاید کودک درونم دوستش دارد؛ پس حق دارد شب جمعه خوبی را بگذراند.

 الآن فاکتور خرید را از سطل آشغال بیرون کشیدم؛ گلچبن لاله نرسیده به پل بابایی. بعد از گشتن حتما از روی پل بگذرید. یک نگاه هم به ماشینها بیندازید که با آن سرعت هنوز از ما پایین ترند.