با اعلام عمدی بودن آتش سوزی سینما جمهوری؛ این پست هم در تاریخ ۲۴ آذر بسته و کامل شد.

باورم نمی شود؛ عصر جمعه ای می نشینم پشت کامپیوتر و سینمای سوخته ای دیگر. دوباره باید ده سال صبر کنیم و بنویسیم پس چی شد؟ گودال جمهوری کی پر می شود؟ هنوز داشتیم از آزادی حرف می زدیم... سینما آزادی که سوخت سه سالم بود؛ یک بار دیده بودمش اما جمهوری؛ آن همه فنجان چای سبز، عصرهای دلگیر جمعه های زیادی را توی کافه آنتراکت گذرانده بودم. پله های پیچ دار کنارش که می چرخید و می رسید به کافه...من یک روز روی این صندلی ها نشسته بودم...

الآن بیشتر نمی شود نوشت؛ اما این پست کامل می شود؛ وقتی همه چیز معلوم شود، وقتی زمان به جای سوزاندن وقت بدهد یک فیلم ببینم... وقتی... کامل می شود. فعلا در تاریخ ۲۴ آبان، همین.

کافه آنتراکت                

گم می شود

ورق می خورد

آخرین هفت بازمانده بر روی میز چوبی؛

می سوزد

 کافه عصرهای جمعه من؛

از یاد می رود

صندلی لهستانی در میان خاکسترها؛

و باد می برد

آخرین عطر چای سبز را از کنار فنجان

                    یکشنبه - ده آذر - ساعت۱۷:۱۴                      

آدم گاهی می نشیند برنامه می ریزد، فکر می کند، پیش بینی می کند اما نمی شود. همه چیز قرار نیست قابل پیش بینی باشد. مثل همین امروز من. مثل اینکه دو هفته با خودم فکر می کنم برای کامل کردن این پست، چی بنویسم؛ دو هفته می آیم و می روم و همه خبرگزاری ها را سر می زنم که حداقل بفهمم جمهوری چرا سوخت اما مشخص نمی شود. آنوقت این پست اینجوری کامل می شود؛ دوباره دلم برای سالن های تاریک سینما تنگ می شود؛ برایم مهم نیست که هر وقت در این دو هفته از جلوی سینماها رد شده ام یک حس ناامیدی... دلداده، خواستگار محترم، چارچنگولی و... فکر کردم چارچنگولی داریم سینما را نگه می داریم، فکر کردم سینما نمایانگر هنر، اجتماع، علم، سیاست و... همه و همه چیز ماست... فکر کردم... از مدرسه با یکی از دوستام رفتم چارچنگولی (سعید سهیلی). لم دادم روی صندلی های سینما عصرجدید و فکر کردم به یه سالن سوخته، یه سینمای سوخته، حلقه های فیلم سوخته... طبق رسم باید اسم این پست چارچنگولی باشد اما دیگر نمی شود.

پی نوشت: دیشب توی کانتکتهای موبایلم دنبال یک شماره می گشتم که توی c رسیدم به "کافه آنتراکت". اول خواستم پاک کنم اما بعد :( را اضافه کردم به آخر کانتکت و دوباره ذخیره اش کردم.