بالاخره اکران فرهنگی هم در ایران (یعنی تهران) آغاز شد. دیشب به دیدن صداها در سینما آزادی رفتم. از نیمه، فیلم چهار پنج مرتبه قطع شد و تا مدتی هم صدایش خراب بود. امشب هم که آمده ام اینجا و می بینم همه حسابی از نحوه اکران شاکی هستند. به قول مادرم تازه از نمایش خبری ندارند که به خاطر تاخیر و صدای بد و پرش فیلم نیمی از تماشاگران دیشب سالن را ترک کردند. باز هم باید یادآور شوم که همه چیزمان عجیب به همه چیزمان می آید!

پی نوشت:
دلم برای خودم حسابی تنگ است...